Archive

Archive for the ‘શ્રી સંદીપ ભાટીયા’ Category

મારી નીંદરમાં વ્યાપ્યા અંધારાં…

ફેબ્રુવારી 14, 2008 Leave a comment

મારી નીંદરમાં વ્યાપ્યા અંધારાં
મા મારી પાંપણની બારસાખે ટાંગી દે
વારતામાં ટમટમતા તારા

આયખાના બંધબંધ ઓરડામાં
મા મને એકલું જાવાને લાગે બીક
આંગળી ઝાલીને તારાં હાલરડાં ચાલતાં’તાં
ત્યાં લગી લાગતું’તું ઠીક
મેળાની ભીડ મહીં ખોવાયા મા
હવે મારાં સૌ સપનાં નોંધારાં

લખભૂંસ છેકછાક એટલી કરી
કે નથી ઊકલતો એક મને અક્ષર
પાસે બેસાડી તું એકડો ઘૂંટાવે
એ આપ ફરી સોનાનો અવસર
ઝાઝેરું જાણવાની કેડીઓમાં
મા હવે અટવાઈ ઊભા વણઝારા

-સંદીપ ભાટિયા

Advertisements

કાચનદીને પેલે કાંઠે…

ફેબ્રુવારી 5, 2008 Leave a comment

કાચનદીને પેલે કાંઠે શબ્દ ઉભો અજવાળા લઈને
થરથરતા હિમયુગોને છેડે સપનાઓ હુંફાળા લઈને

કાચનદીને પેલે કાંઠે કોઈ આપણી રાહ જુએ છે
ચાલ આંખમાં ભીનાશ લઈને છાતીમાં ગરમાળા લઈને

કાચનદીને પેલે કાંઠે નામ ધૂંધળું ચહેરા ઝાંખા
આ કાંઠે ચૂપચાપ ઉભો છું શ્વાસોની જપમાળા લઈને

કાચનદીને પેલે કાંઠે કોની પહેલી તરસ પહોંચશે
જલપરીઓની રાણી ઉભી હાથોમાં વરમાળા લઈને

કાચનદીને પેલે કાંઠે ગણિત બધાંયે સાવ નકામા
તરી ગયા એ શૂન્ય ઉંચકી ડૂબી ગયા સરવાળા લઈને

કાચનદીને પેલે કાંઠે પાગલ પંખી માળો બાંધે
ડાહ્યા લોકો ભેટ આપવા આવે કૂંચીતાળા લઈને